یکتایی آیکیدو ی ایواما

این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)

یکتایی آیکیدوی ایواما

 

 

 

  • چکیده:

آیکیدو هنری رزمی است که دارای سبک‌های متعددی می‌باشد. در میان این سبک‌ها، سبک ایواما آیکیدُو[1] دارای مشخصات ویژه‌ای است که آن را یکتا نموده است. در این مقاله از نظر سابقة تاریخی به بررسی این ویژگی‌ها پرداخته شده است. اصلی‌ترین عامل یکتایی این سبک در مقایسه با سایر سبک‌ها، مؤسس آن یعنی استاد مُریهیرُ سایتُ[2] می‌باشد. ویژگی‌های ایشان در زمینة تدریس و همچنین دانش عمیق وی نسبت به آیکیدو، منجر به یکتا شدن آیکیدو ی ایواما گشته‌است. در این مقاله پس از مروری مختصر پیرامون سبک‌های آیکیدو و علت شکل‌گیری آن‌ها، نحوة شکل­گیری ایواما آیکیدُو بیان‌خواهد‌شد و در پایان با توجه به مطالب گردآوری‌شده، در مورد یکتایی آن جمع‌بندی متناسبی ارائه می‌گردد.

واژگان کلیدی: آیکیدو، سبک، ایواما

Iran Iwama aikido

  • مقدمه:

 در شمال تُوکیُو[3] شهری به نام ایواما واقع در استان ایباراکی[4] قرار گرفته است. این شهر به خاطر حضور استاد بزرگ آیکیدُو «مُریهِی اوِشیبا»[5]  در آن، شهرت جهانی یافت. در بازة سال‌های 1940 تا 1950 میلادی اتفاقات بسیار مهمی در این شهر رخ داد که تأثیر بسیاری در تاریخچة آیکیدُو داشته است. این اتفاقات منجر به شکل­گیری واژگانی نظیر ایواما آیکیدُو و بسیاری از واژگان مرتبط و شناخته‌شده در آیکیدُو گشت. آنچه امروزه به عنوان ایواما آیکیدُو یا ایواما شینشین آیکیدُو[6] شناخته میشود ریشه‌ای محکم، در این بازة تاریخی دارد که بنابر دلایلی می‌تواند آن را در بین سبک‌های مختلف آیکیدُو یکتا سازد. لذا، به‌منظور شناخت بهتر و علت یکتایی آن، لازم به‌نظر می‌رسد که در ابتدا تاریخچة مختصر این بازه و اتفاقات مهم آن مورد بازبینی‌ قرار گیرد.

  • مبانی نظری پژوهش و یافته‌های تحقیق:

با آغاز تدریس رسمی استاد بزرگ در تُوکیُو و شناخته شدن او توسط مردم و روی آوردن دسته‌های مختلف به سمت هنر رزمی استاد بزرگ، وی وقت بیشتری را برای ترویج هنر رزمی خود اختصاص می‌داد. از این رو نقش شاگردان وی در زمینة آموزش، پررنگ‌تر می‌شد[1]. با شروع جنگ جهانی دوم و مشکلات ایجاد شده توسط آن در جامعه، همه چیز تحت تأثیر این واقعه قرار گرفت.

بلافاصله، پس از جنگ جهانی دوم، حمل هرگونه سلاح از هر جنسی ممنوع و همچنین ممنوعیت تمرین و آموزش هنر‌های

رزمی توسط نیروهای متفقین در ژاپن اعمال شد. با شروع جولای 1946 و تصویب ممنوعیت آموزش هنر‌های رزمی، استاد اوِشیبا مجبور به بازنشستگی رسمی از هنر‌های رزمی، به مدت چندین سال گشت. در این دوره، وی به شهری کوچک به‌نام ایواما رفت و دوره‌ای ریاضتی جهت تمرین تکنیک‌های خود را آغاز نمود[2]. استاد بزرگ از سالیان قبل، اقدام به خرید زمین‌هایی در این شهر نموده بود. لذا، پس از ترک تُوکیُو، به صورت دائم به ایواما مهاجرت نمود و از طریق کشاورزی زندگی را می‌گذراند. او در همین مکان باشگاه ایواما را بنیان نهاد که آن با نام «معبد مقدس آیکی» نیز شناخته می‌شود. در این مدت، وی به صورت متوالی در ژاپن سفر می‌کرد و به آموزش و ترویج هنر رزمی خود می‌پرداخت.

در سال 1948، محدودیت آموزش هنر رزمی اوِشیبا برداشته شد و فدراسیون آیکی توسط وزارت آموزش ژاپن و با اجازة نیروی متفقین تأسیس گشت. ادارة امور باشگاه تُوکیُو توسط استاد اوِشیبا به فرزندش، کیشُّومارو اوِشیبا[7] سپرده شد. پس از جنگ جهانی دوم، رشد بین‌المللی آیکیدُو آغاز گردید. آنچه امروزه در زمینۀ آیکیدُو تدریس می‌شود در واقع برداشت­ها و تفسیرهایی است که از حرکات شاگردان اولیه استاد بزرگ نظیر کِنجی تُمیکی[8]، کیشُّومارو اوِشیبا، مینُرو مُوچیزوکی[9]، گُزُو شیُدا[10] و کُوایچی تُوهِی[11] اقتباس شده است و رگه‌های ضعیفی از حرکات استاد بزرگ در آن‌ها مشاهده می‌شود[1]. با آغاز دهه­های1950 و 1960 هریک از این اساتید، اعلام رسمیتی برای سبک متفاوت خود نمودند و حرکات متفاوت آن‌ها منجر به تمایز سبک‌هایشان گردید. علت این امر را به‌طور کلی می‌توان به اثرات جنگ جهانی دوم نسبت داد. در واقع، دورة طولانی انزوای استاد بزرگ و اقامت ایشان در ایواما، سن بالا و ابتلا به بیماری سرطان وی در هنگام رشد آیکیدُو و گرایش افراد مختلف به آن و همچنین عدم حضور او در فعالیت‌های سازمانی و اداری، از اصلی­ترین علت‌های وقوع این اتفاق به‌شمار می‌روند[1].

افراد بسیار معدودی در سال­های اولیه رشتۀ آیکیدُو فعالیت می‌نمودند. اسامي نام‌برده‌شده در بالا، از جملۀ اين افراد مي‌باشند. این‌ها اسامی شناخته‌شده‌اي برای اکثر آیکیدُو‌کاران باتجربه هستند. جهت آگاهی و درک بهتر، به‌صورت مختصر در ذیل به معرفی سابقۀ آموزشی شاگردان شاخص استاد بزرگ که در شکل‌گیری سبک‌های اصلی و مختلف آیکیدُو نقش داشتند می‌پردازیم. 

کیشُّومارو اوِشیبا (1921تا 1999): او فرزند ارشد بنیان‌گذار این رشته یعنی مُریهِی اوِشیبا بود. مجموع زمان آموزش او توسط پدرش در دوران قبل و بعد از جنگ در حدود 7 تا 8 سال بوده است. از سال 1955 تا زمان فوت استاد بزرگ، بیشتر وقت کیشُّومارو صرف آموزش و انجام مسؤولیت‌های مدیریتی می­شد. از این‌رو نمی­توان مدت زمان آموزش او توسط پدرش را  به‌طور دقیق بیان کرد. وی سبک خود را آیکیکای[12] نامید.

کُوایچی تُوهِی (1920تا 2011): تُوهِی ورزش جوُدُو[13] را در کودکی آغاز کرد و به یادگیری آن تا زمان رفتن به دانشگاه ادامه داد و به درجۀ دان رسید. در سال 1939 او درحالی که در دانشگاه کِیُ[14] تحصیل می­کرد وارد مدرسۀ استاد بزرگ شد و به مدت 18 ماه قبل از پیوستن به ارتش امپراتوری ژاپن زیر نظر وی به يادگيري و تمرين آيكيدُو مي‌پرداخت. او در اواخر دهۀ 1940 گاهی برای دریافت آموزش­های بیشتر از استاد بزرگ به ایواما سفر می­کرد. تُوهِی در نهایت زمان بیشتری را از اوایل دهۀ 1950 یعنی قبل از عزیمتش به هاوایی در سال 1953، در تُوکیُو سپری ­کرد. می­توانیم تخمین بزنیم که او به مدت سه تا چهار سال زیر نظر استاد اوِشیبا کار می­کرده است که این مدت شامل تحصیل او در زمان جنگ و یادگیری این رشته در ایواما و تُوکیُو می­شود. وي بیان می­کند که تنها در حدود دو سال زیر نظر بنیان‌گذار آیکیدُو به آموزش و تمرين پرداخته است[۲]. او سبک خود را شینشین تُایتسو آیکیدُو[15] (جامعۀ کی)[16] نامید.

گُزُو شیُدا (1915تا 1994): شیُدا بعد از مطالعۀ جوُدُو و کِندُو[17] در سال 1932 در مدرسۀ رزمی استاد اوِشیبا ثبت نام کرد. او در زمان اوج فعالیت خود به تمریناتش در این مدرسه ادامه داد که در حدود 8 سال به طول انجامید و بخشی از آن را در داخل خود باشگاه زندگی می­کرده است. در میان هم‌باشگاهی‌های او نام بسیاری از شاگردان معروف استاد بزرگ دیده می­شود که متعلق به دوران قبل از جنگ هستند. بعد از جنگ، در سال 1946 او یک ماه به طور فشرده در ایواما با استاد اوِشیبا تمرین می­کرد. شیُدا به هنگام اقامت در تُوکیُو به طور پراکنده با استاد بزرگ به دلیل مسافرت به ایواما در تماس بود که رفت و آمد میان این دو شهر در آن زمان در صورت مسافرت با قطار دو ساعت طول می­کشید. شیُدا جزء اولین افرادی است که بعد از جنگ اقدام به آموزش آیکیدُو در ژاپن به‌صورت فعال نمود و طولی نکشید که سبک خود به نام یُوشینکان آیکیدُو[18] را تأسیس کرد. نُه سال، تخمین خوشبینانه­ای از مدت زمان کار کردن او زیر نظر استاد بزرگ می‌باشد.

کِنجی تُمیکی (1900تا 1979): تُمیکی جوُدُو را در کودکی یاد گرفت و به تمرین این رشته در زمان تحصیل در دانشگاه واسِدا[19] نیز ادامه داد. تحصیل او به خاطر بیماری به مدت چهار سال دچار وقفه شد. او در مقایسه با سایر ژاپنی­ها دارای جثۀ درشتی بود و برای آزمون دان پنج جوُدُو، یکی از رقبای مطرح در بین ‌آزمون‌دهندگان در اواخر دهۀ 1920، برای دیگران محسوب می­شد و حتی در مسابقات چند جانبۀ سال 1929 در حضور امپراتور شرکت کرد. تُمیکی به شدت تحت تأثیر عقاید جیگُرُو کانُو[20]، بنیان‌گذار رشتۀ جوُدُو، بود و با او رابطۀ نزدیکی داشت. تُمیکی یادگیری آیکی جوُجوتسو[21] را زیر نظر مُریهِي اوِشیبا در سال 1926 آغاز کرد. او زمانی که معلم مدرسه­ای در استان آکیتا[22] بود، به صورت نامنظم تحت تعالیم استاد بزرگ در تُوکیُو مشغول به فعالیت شد. استاد بزرگ در سال 1940 دان هشت را به تُمیکی اهدا کرد. کل مدت زمانی که تُمیکی زیر نظر استاد اوِشیبا فعالیت می­نمود شاید در حدود 8 تا 10 سال باشد. وی سبک خود را شُودُوکان[23] نامید.

در میان این چهار نفر، کیشُّومارو اوِشیبا و کُوایچی تُوهِی با فاصله زیادی نسبت به سایر افراد بیشترین تأثیر را بر آموزش آيكيدُو در طي سال‌هاي 1950 تا 1960 گذاشتند. با این حال، هیچ‌یک از آن‌ها قبل از برعهده گرفتن رهبری سبک آیکیدُو ی خود سابقۀ طولانی در زمينۀ هنرهای رزمی مختلف نداشتند. شخص استاد بزرگ نيز در طي اين سال‌ها بنابر دلایل آورده‌شده در قبل و آگاهي از اين‌كه چهار فرد نامبرده شده، از نظر فكري با وي هم‌عقيده و هم‌راه نمي‌باشند زمان كمتري را با آن‌ها سپري مي‌نمود. در ادامة بررسی این روند، نام استاد سایتُ به چشم می‌خورد. بنابراین، اندکی پیرامون زندگینامة ایشان مطالبی آورده شده است.

استاد سایتُ در استان ایباراکی در 31 مارچ 1928 به دنیا آمد. وی در روستایی فقیر در دهه‌های 30 و 40 بزرگ شد و همانند بسیاری از پسران هم‌سن خود، علاقة زیادی به قهرمانان ژاپنی داشت. هنگامی که در مدرسه، باید رشتة رزمی مورد علاقة خود را انتخاب می­نمود، وی از میان کِندُو و جوُدُو، کِندُو را انتخاب کرد[3].

پس از اِعمال ممنوعیت تدریس و آموزش هنرهای رزمی، سایتُ احساس نمود باید روش‌های دفاع‌شخصی غیرمسلحانه را یاد بگیرد. لذا، به فراگیری و تمرین سبک شینتُو ریوُ کاراتِ[24] روی آورد. با‌این‌حال، تمرین در این رشته، به‌طول نیانجامید. از آنجا که سایتُ برای شرکت ملی راه‌آهن کار می‌کرد و به او مأموریت داده شده بود، به ایواما منتقل گردید. این امر منجر شد تا وی در پی یادگیری و تمرین هنر رزمی دیگری برود. به منظور تکمیل فرایند آموزشی کِندُو و کاراتِ، یادگیری جوُدُو، ایده‌ای خوب به‌نظر می‌رسید که وی بدان همت گماشت. در تابستان 1947، داستانی در مورد پیرمردی شنید که در کوه‌های نزدیک ایواما، به تمرین‌های عجیبی مشغول است. حرکت‌های رزمی این پیرمرد برای مردم ناآشنا بود و آن‌ها نمی‌دانستند که این حرکات متعلق به چه رشتة ورزشی می‌باشد. تا اینکه، مربی کلاس جوُدُو، تعریفی برای سایتُ از حرکات استاد پیر، بیان نمود و از آن حرکات، با عنوان «سبک جوُدُو ی اوِشیبا» یاد کرد[3].

این هنگام مصادف با مهاجرت استاد بزرگ از تُوکیُو به ایواما بود. در این زمان، سایتُ در سن 18 سالگی به استاد اوِشیبا ملحق شد و این در حالی بود که افرادی نظیر کیشُّومارو اوِشیبا، کُوایچی تُوهِی و تاداشی آبِ[25] نزد استاد بزرگ، شاگردی می‌کردند. پس از یک دورة سخت­کوشی بسیار، سایتُ دیگر به عنوان نزدیک­ترین شاگرد استاد بزرگ شناخته می‌شد و با توجه به اینکه زمان کاری وی، به‌گونه‌ای بود که می‌توانست به تنهایی با استاد بزرگ تمرین کند، پیشرفت‌های بی­نظیری در این زمینه به‌دست آورد. در این زمان بود که وی به یادگیری تکنیک­هایی پرداخت که سایر هنرجویان از یادگیری آن‌ها بی­بهره بودند[2]. هرچند شاگردانی همچون تُوهِی، در نزد استاد بزرگ قدمت بیشتری نسبت به سایتُ داشتند اما شرایط کاری سایتُ باعث می‌شد که وی در طی 24 ساعت شبانه روز، تنها شاگردی باشد که برای تمرینات به‌طور مداوم نزد استاد بزرگ حاضر می‌گشت[26] و این امر نیز او را به تنها یادگیرندة فنون خاص استاد بزرگ مبدل ساخت.

در سال­ها بعد، استاد سایتُ که به عنوان دستیار آموزشی استاد بزرگ شناخته می‌شد، در باشگاه ایواما به تدریس مشغول گشت. پس از درگذشت استاد بزرگ نیز، مسئولیت باشگاه ایواما و معبد آیکی به استاد سایتُ سپرده شد.

در دهة 1970، روش‌های تدریس استاد سایتُ، در سراسر دنیا شهرت یافت. علت این امر، علاوه بر انتشار مجموعة پنچ جلدی سِری تکنیک‌های آیکیدُو توسط استاد سایتُ، روش تدریس منحصر به فرد ایشان به عنوان دستیار آموزشی استاد بزرگ بود. روش تدریس استاد سایتُ در آیکیدُو، بسیار منطقی و مستدل و حرفه‌ای بود و این امر، وی را با سایر اساتید گذشتة آیکیدُو متمایز می‌نمود. در واقع این توانمندی، مرهون یک واقعیت بزرگ بود و آن هم میزان زیاد زمان تمرین استاد سایتُ با استاد بزرگ است. به بیان دیگر، ساعات تمرین استاد سایتُ در کنار استاد بزرگ، از هر فردی بیشتر بود حتی از شاگردانی که در دورة پیش از جنگ جهانی و یا بعد از آن، شاگرد استاد بزرگ بوده‌اند. علت دیگر متمایز بودن تمرینات استاد سایتُ، تأکید ایشان بر روی اجرای تکنیک‌های تایجوتسو[27] (تکنیک‌هایی که با دست خالی اجرا می‌شوند.) در کنار  تمرین تکنیک‌های سلاح‌های آیکی نظیر کِن[28] (شمشیر) و جُو[29](چوب دستی) بود. دلایل مختلفی مبنی بر عدم تمرین این تکنیک‌ها (تکنیک‌های با سلاح) در سراسر دنیا وجود دارد و شاید اصلی‌ترین علت آن را باید عدم وجود افراد آموزش دیده در این حوزه دانست. در واقع تعداد افراد آموزش دیده، زیر نظر استاد بزرگ که این فنون را به اندازة کافی تمرین کرده باشند و صلاحیت لازم جهت تدریس آن‌ها را داشته باشند بسیار معدود است و تنها مرجع شاخص و برجسته در این زمینه، استاد سایتُ می‌باشد. ذکر چند جمله از استاد سایتُ دارای اهمیت به‌نظر می‌رسد:

«در ابتدا به سبک من، سبک سایتُ گفته می‌شد، ولیکن بنده تأکید می‌کردم که این حرف درست نیست و آنچه من آموزش می‌دهم، سبک استاد بزرگ است. علت تفاوت سبک آموزش من، با دیگران در این است، که در اوایل 1960، استاد بزرگ حرکات پایة دست و حرکات سلاح را تنها در ایواما می‌گفت ولی اشاره‌ای به آن‌ها در باشگاه‌های دیگر نمی‌کرد و تنها، نمایش و توضیح مختصری بیان می‌شد. ...»

استاد مُریهیرُ سایتُ، معبد آیکی، ایواما، ماه مِی 1999

«از آنجا که آیکیدُو به سرعت در جهان گسترش یافته است و حتی افرادی که هیچ آشنایی‌ای با رشته‌های رزمی ندارند، نام این رشته را شنیده‌اند، تفاسیر متفاوتی از آیکیدُو در سراسر جهان وجود دارد، ولی با این حال آنچه استاد بزرگ پس از جنگ جهانی دوم تدریس می‌کردند، تاکِموسو آیکی[30] نامیده می‌شد و من وظیفه خود می‌دانم در انتشار و معرفی آن به جهان، کوتاهی نکنم هرچند معرفی هر جزء آن به چندین جلد کتاب مبدل خواهد شد که این امر انتقال مسئله را بسیار دشوار می‌سازد. ...»

استاد مُریهیرُ سایتُ، جلد اول تاکِموسو آیکی، صفحه 9

مهارت استاد سایتُ در استفاده از اسلحه‌، در طول سالیان تمرین متوالی و پیوسته نزد استاد بزرگ، در ایواما به‌دست‌ آمده ‌بود. این امر منجر شد تا روش آموزش و تمرین تکنیک‌های باسلاح استاد سایتُ به‌عنوان استاندارد عملی در سراسر دنیا شناخته شود. این مطلب شایان ذکر به‌نظر می‌رسد، در تمرینات فنون باسلاح نکتۀ نخست و با اهمیت این است که شکل­گیری بدن به‌گونه‌ای صورت می‌پذیرد تا شانه‌ها و دست‌ها بسیار قدرتمند بتوانند نیرو را انتقال داده و اجرای فن نمایند و دیگر این‌که جایابی مناسب بدن را موجب ‌می‌گردد. این نکات که در یادگیری و اجرای بهتر تکنیک‌های دست بسیار مؤثر می‌باشند تنها در آیکیدُو ی ایواما مشاهده می­شوند.

استاد سایتُ، نزدیک به 50 سال به تدریس و تمرین آیکیدُو در باشگاه ایواما پرداخت و به‌عنوان استاد آموزش دهندة آیکیدُو با دان9، در دهة 1970، میزبانی هزاران هنرجو از سراسر جهان را برعهده داشت. باشگاه استاد سایتُ در ایواما نیز به‌عنوان جایگاهی ایده‌آل جهت فراگیری هنر‌های رزمی سنتی و مدرن ژاپنی با برنامة زمانی مشخص شناخته می‌شد که در آن تمرینات به‌طور فشرده و با برنامه‌ریزی بسیار دقیق و مدیریت شده صورت می‌پذیرفت.

پس از فوت استاد بزرگ، استاد سایتُ مسؤولیت باشگاه ایواما را از طرف خانوادة استاد بزرگ برعهده گرفت[4]. در طی این دوران، باشگاه ایواما به‌صورت مستقل اقدام به صدور مدرک می‌نمود. استاد سایتُ با توجه به سابقة درخشان خود در آیکیدُو، بی­رقیب بود؛ لذا در مباحث فنی حتی در بنیاد آیکیکای نیز کسی قادر به مباحثه با ایشان نبود.

پس از درگذشت استاد سایتُ در 13 مِی 2002، مسؤولیت سرپرستی باشگاه ایواما به پسر وی -هیتُهیرُ سایتُ[31]- انتقال یافت و روند اعطای مدارک نیز همانند قبل انجام می‌شد. وی در 12 فوریة 1957، در ایواما به‌دنیا آمد و از هفت سالگی، آیکیدُو را زیر نظر استاد بزرگ آغاز نمود. استاد بزرگ، ایشان را همچون نوة خود می‌دانست. بعد از فوت استاد بزرگ، هیتُهیرُ، به آموزش‌های خود نزد پدر که دارای دان9 آیکیدُو بود، ادامه داد. وی در دوران کودکی، به فراگیری آیین‌های مختلف ژاپنی پرداخت که از آن جمله می‌توان به آیین اُومُتُ[32] اشاره نمود. در سال 1986 موفق به اخذ مدرک مربیگری آیکیدُو در ایواما شد. در این دوران، هر هفته در تُوکیُو به تدریس آیکیدُو و در ایواما به تمرین می‌پرداخت.

پس از مدتی، هُمبو دُوجُو[33] (باشگاه مرکزی سبک آیکیکای) طی نامه‌ای از باشگاه ایواما خواست به‌طور مستقل اقدام به صدور مدرک نکند و همچنین، طبق اصول آموزشی هُمبو دُوجُو اقدام به آموزش هنرجویان نماید. با توجه به شرایط یاد­شده، بعد از مدتی ایواما دُوجُو[34] (باشگاه ایواما) در طی اقدامی رسمی اعلام استقلال نمود. در مراسم استقلال، 325 نفر از اساتید بزرگ، شرکت و با آمدن خود برای دُوجُو­ ی ایواما آرزوی موفقیت نمودند. در حالی که کسی از سوی هُمبو دُوجُو به‌صورت رسمی در این مراسم شرکت نکرده بود. هیتُهیرُ، نام این نهاد را ایواما شینشین آیکی شورن کای[35] گذاشت که امروزه از بسیاری کشورهای دنیا عضو داشته و در اکثر آن‌ها نماینده و فعالیت دارد.

  • نتیجه­ گیری:

همان‌گونه که ذکر گشت، علت شکل­گیری سبک‌های متعدد در آیکیدُو، دورة طولانی انزوای استاد بزرگ و اقامت ایشان در ایواما در پی موارد ناشی از وقایع پس از جنگ جهانی دوم، سن بالا و ابتلا به بیماری سرطان وی در هنگام رشد آیکیدُو و گرایش افراد مختلف به آن و همچنین عدم حضور او در فعالیت‌های سازمانی و اداری بود که این موارد منجر بدان شد تا آموزه‌های متفاوتی توسط شاگردان ایشان ارائه گردد.

این نکته قابل توجه است که هر چهار شخصیت کِنجی تُمیکی، کیشُّومارو اوِشیبا، گُزُو شیُدا و کُوایچی تُوهِی در این رشته با بخشی از میراث آیکیدُو ی استاد بزرگ مخالف بودند. خصوصاً کیشُّومارو اوِشیبا و کُوایچی تُوهِی، فنون رزمی، نظریۀ بودُو و روش تدریس استاد بزرگ را کنار گذاشتند. تمام آنها به این نتیجه رسیدند که توضیحات استاد اوِشیبا از مفاهیم اصلی آیکیدُو برای زمان معاصر نامناسب و بسیار ثقیل است.

باید شرایطی که آیکیدُو اولین گام­های خود در ژاپن، پس از جنگ جهاني دوم برداشت و سپس به سایر کشورها صادرگردید را به‌یاد داشته باشیم. جامعۀ ژاپن مخالف با روحیۀ نظامی و ناسیونالیسم افراطی بود که منجر به ورود کشور به یک جنگ ویرانگر شده بود. از این رو، هرگونه چیزی که با ناسیونالیسم (ملی‌گرایی) و جنگ­طلبی قبل از جنگ جهانی دوم، مربوط بود مطمئناً با مخالفت گسترده در جامعه روبرو می‌گشت و این شامل هنرهای رزمی نیز می‌شد.

اين ديدگاه در بنیاد آیکیکای موجب کم‌اهمیت جلوه دادن سابقۀ رزمی تکنیک­های آیکیدُو و اجتناب از اصول تمرینی ارتقا‌ءدهندۀ روحیۀ رزمی شد. از طرفی در این میان ویژگی­های منحصر به فرد آموزشی استاد سایتُ، نظر همگان را به خود جلب کرده بود. شرایط کاری استاد سایتُ موجب شده بود که وی در طول مدت 24 ساعت، تنها شاگرد استاد بزرگ باشد. که این امر باعث شد، ساعات تمرین استاد سایتُ در کنار استاد بزرگ، از هر فردی بیشتر شود حتی از شاگردانی که در دورة پیش از جنگ جهانی و یا بعد از آن شاگرد استاد بزرگ بوده اند. علت دیگر متمایز بودن تمرینات استاد سایتُ، تأکید ایشان بر روی اجرای تکنیک‌های تایجوتسو در کنار تمرین فنون با سلاح‌های آیکی بود. این در حالی است که این میزان تأکید در یادگیری تکنیک‌های با سلاح، در سراسر دنیا، در سبک‌های دیگر آیکیدُو وجود ندارد و شاید اصلی‌ترین علت آن را، باید عدم وجود افراد آموزش‌دیده در این حوزه دانست. در واقع تعداد افراد آموزش‌دیده، زیر نظر استاد بزرگ که این فنون را به اندازة کافی تمرین کرده باشند و صلاحیت لازم جهت تدریس آن را داشته باشند بسیار معدود است و تنها مرجع در این زمینه، استاد سایتُ است، زیرا همان‌گونه که ایشان اشاره نموده‌اند، این تکنیک‌ها تنها در ایواما آموزش داده می‌شده است و در آن هنگام، تنها شاگرد استاد بزرگ، استاد سایتُ بوده است. بنابراین، مشاهده می‌شود که فنون آیکیدُو ی استاد سایتُ به این دلایل، می‌تواند یکتا باشد و روش آموزشی وی نیز منحصر به فرد در نظر گرفته شود، زیرا به نظر عدة بسیاری از هنرجویان ایشان، روش آموزشی دقیقی داشته‌اند که آکادمیک بوده است. همان‌گونه که استاد سایتُ ذکر می‌کنند، انتشار تمامی آنچه او از استاد بزرگ فرا گرفته‌است آن هم از طریق کتاب، بسیار دشوار بوده و تنها راه باقی مانده برای ترویج آیکیدُو، آموزش شخصی، برای ادامة راه وی می‌باشد. با توجه به موارد مطرح شده و این مطلب که پسر استاد سایتُ -هیتُهیرُ سایتُ- از هفت سالگی نزد پدر و استاد بزرگ اقدام به یادگیری آیکیدُو نموده است، لذا فقط وی می‌تواند بهترین فرد برای این منظور باشد. همان‌گونه که قبلاً نیز اشاره شد، ایشان هم‌اکنون سرپرست مجموعة ایواما شینشین آیکی شورِن کای می‌باشد که مسؤولیت خطیر انتشار و معرفی آیکیدُو ی اصیل و سنتی را به جهان برعهده دارد.

 

 تحقیق و تألیف از: استاد محمد عرب سرخی (مسؤول سبک ایواما آیکیدُو)

و کمیتۀ پژوهش مؤسسۀ فرهنگی ورزشی مدرسۀ آیکیدُو ایرانیان (ایران آیکی شورِن دُوجُو)

 

 مراجع:

http://www.aikidojournal.com/encyclopedia.php?entryID=315

 

[1] Iwama Aikidō

[2] Morihiro Saito

[3] Tōkyō

[4] Ibaraki

[5] Morihei Ueshiba

[6] Iwama Shinshin Aikidō

[7] Kisshōmaru Ueshiba

[8] Kenji Tomiki

[9] Minoru Mōchizuki

[10] Gōzō Shioda

[11] Kōichi Tōhei

[12] Aikikai

[13] Jūdō

[14] Keio

[15] Shinshin Toitsu Aikidō

[16] Ki Society

[17] Kendō

[18] Yōshinkan Aikidō

[19] Waseda

[20] Jigorō Kanō

[21] Aiki Jūjutsu

[22] Akita

[23] Shodokan

[24] Shintō ryū Karate

[25] Tadashi Abe

[26] https://en.wikipedia.org/wiki/Morihiro_Saito#cite_note-Saito_50-4

[27] Taijutsu

[28] ken

[29]

[30] Takemusu Aiki

[31] Hitohiro Saito

[32] Ōmoto

[33] Hombu Dōjō

[34] Iwama Dōjō

[35] Iwama Shinshin Aiki Shuren kai (岩間神信合氣修練会)

خواندن 16908 دفعه

موارد مرتبط

برای ارسال نظر وارد سایت شوید

درباره ی ما

مؤسسۀ فرهنگی ورزشی مدرسۀ آیکیدو، اولین و تنها مرجع رسمی آیکیدو ی سنتی ایواما (Iwama Aikido) در ایران می‌باشد. این مؤسسه، در سازمان جهانی ایواما آیکیدو ی ژاپن بصورت رسمی ثبت شده است.

آخرین مطالب

خبرنامه

برای اطلاع از جدید ترین اخبار عضو خبرنامه ما شوید !